Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Heb je ooit weleens iets zo ontzettend graag gewild dat het gewoon pijn deed in je lichaam? Ik heb dit gevoel slechts een paar keer in mijn leven gehad. De eerste keer voor een schattige Ballerina Barbie met een roze tutu aan. Een andere keer was toen ik nog een echte tiener was en eindelijk die felbegeerde tickets van mijn grootste idolen de Spice Girls kreeg (ja ik weet het, ik was zo afgezaagd). Later in mijn leven heb ik hetzelfde gevoel nog een keer gehad toen ik geslaagd was voor mijn rijexamen en enorm verlangde naar het moment dat ik dat roze papiertje in mijn handen had. Hoe ouder ik werd des te minder ik dit verlangende gevoel kreeg. Tot op het moment dat ik mijn eerste bruiloft mocht fotograferen. Daar was die pijn weer, ik was compleet verliefd op de liefde van anderen die ik mee mocht maken. Toen het voorbij was, wou ik alleen maar meer en meer van deze emoties fotograferen. De enorme passie die ik voel wanneer ik een bruiloft fotografeer is ontzettend groot en het maakt dat ik alle details op een bijzondere manier wil en kan vast leggen.

De eerste keer dat ik in aanraking kwam met fotografie was toen ik voor mijn 18e verjaardag een 16dehands camera kreeg op film. Ik was in de zevende hemel met deze nieuwe media in mijn leven en begon gelijk met het vastleggen van emoties bij de mensen van wie ik hield. Snel genoeg werden ze helemaal gek van me en eiste dat ik stopte (wat ik natuurlijk niet deed). Nu deze dagen weet ik wel wanneer ik moet stoppen, gelukkig. In 2007 werd ik toegelaten op de Fotovakschool in Amsterdam en was de eerste die afstudeerde in de richting ''eigentijdse bruidsfotografie''. Mijn eerste tentoonstelling had ik in de oude Amsterdamse kerk en het voelde alsof ik overnieuw geboren werd, met de missie om het allerbeste uit elke fotoreportage te halen.

Lees verder over mijn filosofie van fotograferen